“Van Weerstand naar Bereidwilligheid” door Toon Walravens.

Toon, vele anderen en ik zijn voortdurend in gesprek  en steeds in ontwikkeling. Zo leren we elke keer preciezer en tegelijk breder kijken naar de belemmeringen voor ons en anderen om te leven als degene die we ten diepste zijn. Zoals angst, vooroordelen en stigma’s.  

Hoe werkt dat bij mensen die uitsluiten en uitgesloten worden.?

Toon schrijft daar af en toe wat over op. Het is me een eer en genoegen om mee te mogen doen aan dit leerproces, geïnspireerd te worden en de resultaten in mijn eigen leven en werk mee te nemen.

Van weerstand naar bereidwilligheid!

Graag zou ik een lans willen breken voor het verspreiden van positief nieuws over personen met verward gedrag om tegenwicht te bieden aan de negatieve beeldvorming en zo het gevoel van onveiligheid effectief te bestrijden. We hebben het namelijk wel over mensen!!

Er verschijnt in de publiciteit een dagelijkse hoeveelheid beeldvorming rondom verwarde personen gekoppeld aan psychiatrische aandoening. De aandacht voor het negatieve is groter dan wij aannemen. Publiciteit op het veroorzaken van geweldincidenten, criminaliteit, overlast of andere ontwrichting en de koppeling mensen met psychiatrische problemen leid dit tot een vertekening van de realiteit. De impact van dit nieuws wordt versterkt door de betekenis en gevoelens van onveiligheid die wij als maatschappij in het dagelijks leven hieraan geven.

Het onveiligheidsgevoel zal voor een groot deel ook verklaard kunnen worden uit de hoeveelheid aan publiciteit en het aantal uren die wij mensen aan krant, sociale media en nieuwsuitzendingen besteden. De heftige terreurdaden in Europa, onopgeloste criminaliteit, aangiften die niet afgehandeld worden, deze werken als een katalysator die de maatschappelijke onveiligheidsgevoelens voeden.

Het schuilende gevaar is dat we met allen het overdadige negatieve beeld rondom verwarde personen als enige echte waarheid gaan betitelen. Op deze wijze nemen we als maatschappij ook een rol van slachtofferschap op ons. Kijk eens wat ons aangedaan word. Bij maatschappelijk slachtofferschap hoort een primair gevoel van onveiligheid, bezorgdheid, ongerustheid wat uiteindelijk leidt tot uitsluiting of afstoten van groepen of individuen.

Wat in de maatschappij tot de verbeelding spreekt blijft indruk maken. Vooral als het mensen betreft. Mensen die door verwarring of onhandelbaar gedrag volgens de maatschappij niet meer binnen de normen en waarde in onze samenleving passen. De maatschappij kan niet zo snel situaties, personen of dingen loslaten die in onze hersenen niet in hokjes of kaders te plaatsen zijn. Alles wat onbegrip, onwetendheid of onbekendheid in zich meedraagt zal onze gevoelens in beweging zetten. Wanneer we onze positieve emoties, gevoelens van nabijheid en aantrekking “verliezen“ naar mensen met verward of ontwrichtend gedrag; dan zal de maatschappij daar ook negatieve belevingen of herinneringen aan gaan onttrekken. Als negatieve beelden eenmaal diep in het hart beklonken liggen, gaan die niet zo maar weg, deze verdwijnen niet in een handomdraai en laten zich niet zo gemakkelijk wegvagen. Juist dit zet ons als maatschappij op een achterstand.

Een gevoel van onveiligheid of angst maakt dat mensen liever opgeven dan toegeven dat ze niet weten wat ze moeten doen of zeggen. Dit telt voor alle mensen, wel of geen verward gedrag. Laten we vooral aandacht hebben en houden de aankomende jaren voor het bestrijden van dit onveiligheidsgevoel. Met dit gedachtegoed is de kans groter dat alle partijen binnen de maatschappij gemakkelijker stappen gaan nemen. Door ook positieve beelden met “wat wel goed gaat” naar buiten te brengen kunnen we bredere gevoelens oproepen. Negatieve beeldvorming, stigma en onveiligheidsgevoelens doorbrekend!! Mensen hebben namelijk het vermogen om soorten gevoelens van onbegrip, onwetendheid of onbekendheid om te zetten naar positieve intimiteit, zorg, en liefdevolle ondersteuning.

Om onveiligheidsgevoelens en weerstand weg te buigen naar bereidwilligheid moeten we juist realiteit en positieve verhalen bundelen. Verhalen die de gehele waarheid omvatten rondom personen met verward of ontwrichtend gedrag.

Ik wil ook niet alléén de nadruk leggen op de media. Het is begrijpelijk dat we bang en onrustig worden van wat er met en door verwarde personen gebeurt. Ze gedragen zich “vreemd”, wij mensen weten niet (goed) hoe er mee om te gaan, juist het geweld valt op en wordt (helaas) gemeld in de media.

Ik wil meer de nadruk leggen op voorlichting en het bevorderen van openheid en begrip. Door personen om wie het gaat zelf aan het woord te laten komen, of hen die een “persoon met/in verwarring” geweest zijn. Familie en vrienden het woord geven en herstelprocessen in beeld brengen. Om zo duidelijk te maken dat de samenhang in de samenleving “te” vaak weg is en groepen of individuen dan snel “op afstand” worden gezet. Laten we echter niet vergeten dat het onze kinderen, ouders, opa’s en oma’s, vrienden, buren en collega ’s zijn die een psychiatrische aandoening ondergaan of levensontwrichtingen meemaken of hebben meegemaakt! Niet iedereen in verwarring is gewelddadig.

Daarom is juist het omgaan en ondersteunen van en met medelanders met verwarring of ontwrichtend gedrag iets wat zo dicht mogelijk bij de mensen in huis, in hun straat, wijk of plaats moet worden georganiseerd! Herstel is iets dat je zelf moet doen, maar dat hoeft of kan niemand in zijn eentje! Goede zorg, aandacht, liefdevolle bejegening/ positieve houding/ oprechte attitude hoeft geen enkel mens te verdienen, dat geef je elkaar! Daarmee zeg ik niet dat we de professionaliteit maar los moeten laten. Sta echter meer stil bij zelfhulp en peersupport, de informele lijn, Herstelplaatsen, zelfregiecentra. Levenservaringen zijn grote leermeesters, maak daar gebruik van.

Laten we ook waken voor de grote politieke en financiële belangen die gemeenten, politie, GGZ, MO, verslavingszorg en andere besturen hebben m.b.t. tekorten in budgetten. De neiging ontstaat om de problemen rond verwarde personen enorm op te blazen. Als ik de rol van de media noem dan wil ik dit als ervaringsdeskundige ook niet ongenoemd laten! Zonder de problemen die er daadwerkelijk zijn te bagatelliseren of te idealiseren kunnen we met alle partijen een productievere samenwerking aangaan rondom personen met welke ondersteuningsbehoefte dan ook.

Zoals een ervaringsdeskundige college al zei: Een grote groep personen kampt met tijdelijke levensverwarring, terwijl er inderdaad een groep is die psychische verwarring ondergaat. Laten we ons óók hier bewust van blijven!

Alleen kwetsbare of niet kwetsbare mensen bestaan niet. Wel kwetsbare en minder kwetsbare mensen. Niemand krijgt garanties hoe de dag van morgen eruit zal zien. Als we het vanuit dat licht bekijken behoren we allemaal tot de kwetsbare mensen!

 

Graag wil ik de volgende mensen bedanken voor het meelezen en reacties.

Karel Oei: voormalig Professor UV Tilburg (forensische zorg)

Frans Douw: Bestuurder Herstel & Terugkeer

Dave van Veen: ervaringsdeskundige met ervaring m.b.t. verward/ ontwrichtend gedrag

Lütfiye Karatas: Multi Systeem Therapeut & Multiculturele diversiteit

Joke van der Meulen: Familieperspectief

 

Met vriendelijke groet

Toon Walravens

Advertisements

One thought on ““Van Weerstand naar Bereidwilligheid” door Toon Walravens.

  1. Skitterend verhaal dat raakt in het hart. Ook ik was ooit tijdelijk ontwricht. Hoe mooi zou het zijn als verwarde mensen gewoon midden in de maatschappij zouden mogen/kunnen blijven en ondersteunt worden ipv afgestoten….
    Wichert

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s