Brief van een moeder, Wet Straffen en Beschermen

Beste Frans,

Tijdens ons gesprek over onze zoon A. die gedetineerd is, heb ik je beloofd zijn en onze ervaringen tijdens de afgelopen periode even op papier te zetten.

Om alles even in het juiste perspectief te zetten eerst even wat gebeurtenissen m.b.t. zijn faseringstraject, chronologisch geordend:

  • 16 sept. 2020: A. wordt direct na de uitspraak van de rechtbank gedetineerd.
  • November 2020: A. doet een aanvraag gedaan om in aanmerking te komen voor half- open kamp.( BBI) Een aanvraag voor open kamp (ZBBI) is nog geen optie omdat hij nog te kort gedetineerd is daarvoor. Onderzoek door reclassering en politie start en is na 2 weken rond
  • Pas eind januari komt er een reactie van het OM met een negatief advies
  • Eind maart/ begin april 2021: Er komt toch een positieve beschikking op zijn aanvraag van de plaatsingsfunctionaris. Hij hoort dat hij op plaats 10 van de wachtlijst staat.
  • Begin mei 2021: A. hoort dat hij gestegen is tot plaats 4 en dat hij zich klaar moet maken om naar half-open kamp te gaan.
  • 7 mei 2021: Via via ( ook in een toevallig gesprek met iemand van de directie) hoort A. dat er geen plaatsingen meer naar half-open kamp zullen plaatsvinden vanwege de invoering van het nieuwe systeem per 1 juli op basis van de nieuwe wetgeving. Hij krijgt daar officieel geen bevestiging van; bewaarders, case-manager en plaatsingsfunctionaris geven aan van niets te weten en ervan uit te gaan dat het gewoon doorgaat.
  • 4 weken lang hoort A. niets.
  • Op 7 juni krijgt hij te horen dat hij de volgende dag toch mag gaan, op dinsdag 8 juni zit hij in half-open kamp en mag hij o.a. weer rechtstreeks contact hebben met de buitenwereld d.m.v. ene eigen telefoon en toegang tot internet. Ontzettend fijn om hem weer direct te kunnen benaderen!
  • 26 juni krijgt hij een officiële brief van de plaatsingsfunctionaris dat op verzoek van de inrichting, hij teruggeplaatst wordt naar de gesloten gevangenis, vanwege het nieuwe systeem dat per 1 juli moet ingaan op basis van de nieuwe regels vanuit de Wet Straffen en Beschermen
  • Inmiddels zijn er veel mede-gedetineerden met een zelfde bericht teruggeplaatst naar de gesloten gevangenis, nadat ze soms al maanden van een relatieve vrijheid konden genieten. A. verwacht dat dit elk ogenblik ook met hem kan gebeuren.

Dit zijn de feitelijkheden. Die vertellen nog niet wat een dergelijke rollercoaster doet met de emoties van mijn zoon en van ons, zijn familie. En met de gevoelens van alle gedetineerden die dit betreft. We leven al maanden tussen hoop en vrees, zonder te begrijpen waarom een dergelijke handelswijze nodig is. Het is immers niet omdat onze zoon zich misdragen heeft tijdens zijn detentie. Integendeel, iedereen is zeer over hem te spreken! Volgens mijn informatie is de nieuwe wet al aangenomen in juni 2020. Hoe is het dan mogelijk dat er niet op tijd en beter is nagedacht over de overgangsfase?! Althans, dat lijkt het geval te zijn, anders laat je de mensen die het betreft toch niet zo’n traject ingaan, wetende dat het op 1 juli stopt? Is het omdat het maar gedetineerden betreft, zij hun detentie veelal (niet altijd) aan zichzelf te wijten hebben en het daarom niet zo belangrijk is wat dit voor hen en hun naasten betekent? Worden zij als een minder soort mensen gezien? Is het systeem belangrijker dan de mensen waar het om gaat? ( Hé, waar hebben we dit meer gehoord de laatste jaren??) Is het omdat fasering een gunst is en geen recht? Vanuit zijn afhankelijke positie kan mijn zoon ook nauwelijks protesteren omdat dat direct gevolgen kan hebben voor de rest van zijn traject. Deze manier van omgaan met mensen is een vorm van emotionele mishandeling en neemt al het vertrouwen in de overheid en het systeem weg. In mijn naaste omgeving is iedereen verbijsterd over een dergelijke behandeling van gedetineerden, ongeacht welke politieke achtergrond deze personen hebben. “Dat dit in Nederland kan! Nooit gedacht!”  Mocht er in het beleid dan misschien geen plaats zijn voor menselijke overwegingen als het gaat om gedetineerden dan lijkt het me toch ook van algemeen maatschappelijk belang dat gedetineerden terugkomen in de maatschappij met het gevoel rechtvaardig behandeld te zijn, als mens. Dat lijkt me een succesvolle re-integratie ten goede te komen….

Naast alle emoties die betrekking hebben op het bovenstaande moet mij nog wat van het hart wat betreft de behandeling van gedetineerden en hun naasten in Corona-tijd. Vanwege corona zijn er schermen geplaatst tussen het bezoek en de gedetineerde, communicatie verliep in de gesloten instelling dan via een telefoon. Dat was erg beperkend in het contact en met name in het contact met zijn jonge zoontje, die op het moment van mijn zoons detentie pas 6 maanden oud was. Inmiddels zijn vrijwel alle gevangenen gevaccineerd en is het gevaar van besmetting enorm afgenomen. Toch blijven de schermen aanwezig; niet vanwege corona maar omdat er minder contrabande de gevangenis is binnen gekomen. Dit mag toch niet de reden zijn? Het ‘normale’ beleid is toch dat een gevangene en zijn naasten recht hebben op meer direct contact? Op de plek waar we nu bij mijn zoon op bezoek zouden mogen komen zijn er zelfs geen telefoons maar nog wel steeds schermen en kun je alleen communiceren door te schreeuwen, waardoor iedereen in de bezoekersruimte ervan mee kan genieten. We gaan dus maar niet meer…

Ik hoop dat het bovenstaande verhaal kan helpen in het nadenken over de gevolgen van invoering van wetgeving op deze manier, voor de gedetineerden en hun naasten maar ook voor de medewerkers in de gevangenis. Zij moeten zien om te gaan met alle emoties die een dergelijke handelswijze oproepen bij gedetineerden. Dat lijkt me geen makkelijke opgave…

Vriendelijke groeten,

Marianne Hop (moeder van A.)

2 thoughts on “Brief van een moeder, Wet Straffen en Beschermen

  1. Het blijft een wereld van beheersing en controle. Je kunt een paard naar links laten wenden door hard aan de linker teugel te trekken. Het dier krijgt dan pijn en reageert met afbuigen. Je kunt datzelfde bereiken door de rechter teugel te vieren: gaat het dier ook die kant op, maar met respect. Wie trekt er aan de touwtjes?

    Like

  2. Het bijzondere van de wereld van beheersing en controle is dat er eigenlijk meestal geen sprake is van beheersing en controle. De onderbuik wordt maar heel beperkt door het verstand beteugeld en de chaos waarin we het, bijvoorbeeld bij de invoering van deze wet, over hebben gaat vooral over macht en wie wel en niet uitgenodigd wordt aan tafel. De strijd gaat minder over regels, wetten en fouten maar over uitsluiting, discriminatie en uitbuiting.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s