Nanon Mckewn Williams is in danger. Humanity is in danger.

Please share and help. My friend Nanon Mckewn Williams is in great danger. Today he is still in segregation and I am taken from his visitation-list: I am not allowed to visit him. This is how it started:
“On the 16th of December 2017, Nanon Mckewn Williams was taken to solitary confinement with Donsha Crump #727528. They were placed individual cells with only our boxers on, in the deep cold of winter, in a pitch-black cell with no lights. The water was cut off for almost 24 hours and all of their property was confiscated. It was only after Nanon had a visit that the water was cut on, his property was returned in a mess, and his address book(s) were confiscated. It has now been ten days, they still have no light, and I have had another visitor a week later. That visitor was told they did not know why I had no light, why Nanon was in solitary, and it wasn’t his call. As of today, December 26, 2017, he has been told nothing. Nanon has been incarcerated 26 years and Donsha had been incarcerated 23 years. Not only is Donsha the founder of Onaverage.org (a foundation that educates youth), but he has made contribution to Nnon’s book on solitary confinement, it’s effects and what changes needed to be made. For the last several years Donsha has created booklets with Nanon called “Recreating Culture” that gives prisoners resources, helps them to further their education, helps others and dares them to change cultural values that work against them instead of for them. All of this work; a necessary work, has made them targets by the Texas Department of Criminal Justice. When Nanon’s book was published, The Darkest Hour, publisher and co-author were persecuted. They were removed from his visitation list, phone list, and he was placed in solitary once again. After contacting senators, the news media and networking they were eventually allowed to be placed back on his visitation list. However, it was after a great emotional cost, financial cost, and when a documentary was released Nanon has been punished in ways that make him feel honored. It means he and his friends are making a difference! When Nanon gave interviews about the conditions of the flood for prisoners Worker’s World newspaper and The Francisco Bayview newspaper, a storm of activity took place. Nanon and Donsha were told to stop teaching class to segregation prisoners, tutoring other prisoners for their G.E.D in the prison library, Islamic services, and to “quit grouping” on the cellblock and outside recreation. They have taught prisoners to develop business plans, set life goals, to create parole packets, and have helped them to enroll in college and to participate in the prison craftshop to learn trades. The warden once told Nanon: “A dumb prisoner is a smart prisoner.” He implied that Nanon better start acting like a dummy. This same warden restricted his books coming in, pamphlets, and battled with my publisher. Truth is, there is simply too much to cover, but Nanon needs people to know this. Because Donsha and Nanon educate gang members, does not make them gang members. When they educate drug dealers, they are not drug dealers; when educate young men who are last and wayward, they are not. They don’t want those young men to end up growing up in prison like them. They are now being targeted under the guise of being apart of “organized crime”. They will mount a defense fund, file a lawsuit, and continue to do the work God has us doing. If education is now considered a crime, then having associate, bachelor, and master degrees while in prison definitely makes Nanon a criminal. Writing books to educate young kids, young adults and to change what the prison industrial complex is doing makes Nanon Mckewn Williams a criminal. This is not only an attack on him and his friend, but an attack on their mothers who fear for our lives. Nanon may be sitting in a dark cell right now, but the light of his spirit will shine in the darkest pit. They need our help. We need you to be heard and to educate. We face an attack by a system and this is something we all face, but any system ain’t shit without the people! We need the power of social media to organize, ORGANIZE, ORGANIZE. Not just for Nanon and Donsha, but the millions of men in prison and the young kids they project to walk in their shoes. Change must come through our voice.” collectively!https://www.youtube.com/watch?v=-3h87FF4r28
Advertisements

Maak van Achterblijvers Voorlopers!

Toen de Bijlmerbajes net was geopend werkte daar de inmiddels overleden Hero Postma (1926-2009), een zeer “sociale” directeur. Zwarte Joop (de “koning van de Wallen”) richtte toen een stichting op om geld voor kadootjes en uitstapjes voor de kinderen van gedetineerden op te halen. Hero trad graag toe tot het bestuur. Een prachtig initiatief dat helaas abrupt ten einde kwam toen een Telegraaf-fotograaf Hero kiekte op de stoep van de Casa Rosso waar hij zojuist een vergadering had gehad. Voorpaginanieuws: heel Nederland sprak er schande van en de minister was “not amused”. Hero was echter een integer man en kon op formele gronden niet ontslagen worden. Hij werd wel overgeplaatst vanwege “onverstandig handelen”. Ik heb Hero goed gekend en hij was een voorbeeld voor mij en anderen. Hij snapte dat als je iets wilt doen om reintegratie te bevorderen het begeleiden van gedetineerden zijn beperkingen heeft. Zeker als het thuis slecht gaat, er onvoldoende hulp is voor de achterblijvers en te weinig aandacht voor het (faciliteren van) het contact tussen hen en de gedetineerde. Een succesvolle terugkeer is er bij gebaat dat het thuisfront van een gedetineerde zich kan herstellen van de gevolgen van de detentie en in staat is haar cruciale rol bij terugkeer van de gedetineerde waar te maken. Ook is het voor het beperken van de schade van groot belang, dat een gedetineerde tijdens zijn detentie de natuurlijke rollen in zijn/haar leven zoveel mogelijk kan blijven vervullen: die van ouder, partner, broer of zus en zoon of dochter. Relaties van gedetineerden (de zg. “achterblijvers”) hebben met veel instanties, regelingen en de interpretatie en de uitvoering daarvan te maken. Daarnaast gebeurt er in het gezin veel op psychosociaal gebied en tenslotte is het niet zelden nodig om het herstel van de relatie tussen (leden van) het gezin en de gedetineerde te begeleiden. We weten dat kinderen, ouders en de partner van een gedetineerde de heftigste gevolgen van de detentie ervaren en dat tegelijkertijd hun rol bij een succesvolle terugkeer van levensbelang is. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te snappen dat dat ongelofelijk zwaar is. De strafbare feiten zijn niet door hen gepleegd en meestal ook niet met hun medeweten of instemming. Naast allerlei administratieve en financiële perikelen ervaart het gezin maar al te vaak veroordeling en uitsluiting. Op bezoek gaan is een zware belasting: faciliteiten zijn zeer beperkt en bezoektijden vallen vaak op onmogelijke tijden. Bajessen liggen ver weg en zijn heel moeilijk te bereiken met het OV. Het gezin worstelt om te “overleven”. Hoezo ook nog een bijdrage leveren aan een succesvolle terugkeer? Wie bekommert zich om hun situatie? Bijna niemand en dat is geen toeval. De achterblijvers hebben formeel geen enkele positie bij de tenuitvoerlegging van de straf en in het re-integratieproces. Het ministerie van V&J heeft daarom ook niet het gevoel hier een taak in te hebben. Hoogstens wordt iets extra’s georganiseerd voor kinderen, maar zeker niet voor de zo belangrijke omgeving van het kind. Ook is sprake van beperkingen door privacywetgeving en zowel gedetineerden als hun partners staan vaak wantrouwend tegenover inmenging in hun situatie. Ook schaamte en onwetendheid spelen een rol en eerder opgedane teleurstellingen. Het grootste deel van de achterblijvers heeft maar kort met detentie te maken en de gezinsproblemen nemen na terugkeer vaak toe omdat er op diverse leefgebieden nog geen herstel heeft plaatsgevonden. Gevangenissen zouden een plaats van herstel moeten worden waar gedetineerden gebeurtenissen uit het verleden een plek kunnen geven, hun evenwicht hervinden en de regie terugnemen over hun eigen succesvolle terugkeer.. Natuurlijk: na de decentralisatie in het sociale domein is de gemeente verantwoordelijk voor de nazorg aan gedetineerden. Elke gemeente heeft daarom een nazorg-coördinator. En inderdaad: de gemeente is ook verantwoordelijk voor de hulp aan gezinnen, zeker als sprake is van ouders met kinderen in een knelpositie. In de gevangenis heeft elke gedetineerde bovendien een casemanager en er is een re-integratiecentrum in elke PI waar gedetineerden contact met hun gemeente van terugkeer zouden moeten kunnen hebben. Gemeenten krijgen een melding als een van haar inwoners in detentie geraakt dus zou je aannemen dat de casemanager in de gevangenis, de nazorg-coördinator en het betreffende wijk-of gebiedsteam een “sluitende aanpak” zouden kunnen realiseren. Die term “sluitende aanpak” wordt ook gebruikt ten aanzien van “verwarde personen” Ook daar is sprake van een behoorlijk aantal voorzieningen maar wordt de doelgroep vaak pas bereikt als er sprake is van escalatie. Gedetineerden en ex-gedetineerden en hun familie vinden alle verhalen van DJI over het beperken van schade en voorbereiding op terugkeer “praatjes voor de bühne”. Ze hebben over het algemeen het gevoel dat het systeem hen in de kou laat staan en dat ze het volledig zelf moeten uitzoeken. Achterblijvers nemen soms een initiatief maar zijn versplinterd. Een pilot in West-Friesland waar vrijwilligers een uitgebreide meerdaagse training volgden om achterblijvers te ondersteunen netwerken en steungroepen te vormen had geen enkel effect: organisaties fuseerden, medewerkers wisselden en er gebeurde niets. Enkele problemen op een rijtje: – Er is een grote groep inwoners van ons land die zich niet uit zichzelf meldt bij een loket of een formulier invult om zich aan te melden. Vaak is dit juist een indicatie voor de ernst van de problematiek. Kan veel oorzaken hebben: ziekte, administratieve onbekwaamheid, schaamte, er niks meer bij kunnen hebben of moe zijn van bureaucratie in het algemeen. – Medewerkers werken niet “outreachend”. Ze trekken zich terug achter hun bureau en gaan zelfs bij signalen niet zelf poolshoogte nemen bij een gezin. Angst speelt een rol, maar wordt zelden ter sprake gebracht. Ze zijn moeilijk te spreken te krijgen, brengen veel tijd achter de computer door of zitten in vergaderingen waar ze “over” mensen spreken in plaats van “met” mensen. Ze klagen over administratieve druk en verliezen vaak gaandeweg hun motivatie om te doen wat nodig en effectief is en beperken zich tot wat strikt is voorgeschreven. Zo kan een Casemanager in de PI of een medewerker in een wijkteam het gevoel hebben haar/zijn taak prima uit te voeren en tegelijkertijd nauwelijks iets betekenen ten aanzien van de problematiek in de PI of de wijk waar zij voor zijn aangesteld. Het kan zijn dat ze de problematiek negeren of zelfs onwetend zijn van het bestaan er van. – Gedetineerden en achterblijvers worden geacht zelfredzaam te zijn en zijn dat vaak slechts deels. Het is de kunst om de verantwoordelijkheid bij hen te laten, een gelijkwaardig contact met hen aan te gaan en hen effectief te ondersteunen om hun eigen plan te maken en uit te voeren. Veel ambtenaren en hulpverleners verstaan die kunst niet. Er is van bovenaf dus heel veel georganiseerd vanuit de veronderstelling dat er dan aandacht zou komen voor de problematiek van inwoners (waaronder achterblijvers en ex-gedetineerden) en dat instellingen en gemeenten zouden gaan samenwerken ten einde effectief zorg te verlenen. Echter: al die van bovenaf opgelegde structuren “landen” niet wanneer er geen ruimte is voor herstel en groei, geen vertrouwen in de intenties en het herstelvermogen van mensen en er geen oprechte, actieve aandacht is voor de mensen/kinderen in een risicovolle situatie.. Het Platform Relaties van gedetineerden stelt voor: – om zowel in elke Penitentiaire Inrichting als bij elke gemeente een taak neer te leggen: “omgaan met relaties van gedetineerden”. Een portefeuillehouder aan beide kanten dus. Zij zijn het aanspreekpunt voor relaties van gedetineerden en zorgen er voor dat achterblijvers en gedetineerden de weg wordt gewezen naar de juiste instanties en dat die instanties geïnformeerd en betrokken worden bij het proces van herstel en terugkeer voor alle betrokkenen. Deze functionaris zou goed op de hoogte moeten zijn van de herstelgerichte benadering en de verschillende fases daarvan zodat gewerkt kan worden vanuit erkenning van ieders eigen context en realistische verwachtingen naar alle betrokkenen. – Daarnaast zouden achterblijvers erkend moeten worden als direct belanghebbenden en zouden gemeenten en DJI hen gelegenheid moeten bieden om hun stem te laten horen ten aanzien van aspecten die hen zeer raken: respectievelijk aandacht voor de specifieke gezinsproblematiek en de contact- en bezoekmogelijkheden. – Verder zou de gemeente de inzet van vrijwilligers en ervaringsdeskundige achterblijvers moeten faciliteren. Belangrijk om voorlichting te geven aan professionals en lokaal steunende netwerken van achterblijvers te vormen. In de afgelopen jaren heb ik veel achterblijvers ontmoet. Het zijn vaak heel sterke mensen (vooral vrouwen) die aan alle kanten onrecht ervaren en een enorme verantwoordelijkheid nemen voor hun gezin en ook nog voor hun geliefde in de bajes. Gevende en zorgende mensen. Maar een volkomen vergeten groep, zonder stem. Dat moet veranderen. Tenminste: als we echt serieus willen dat mensen zich rehabiliteren en voorkomen dat schade en onrecht van generatie naar generatie wordt doorgegeven.

Frans Douw November 2017

Oproep aan: Ervaringsdeskundigen in de forensische psychiatrie

Als jij werkzaam bent als ervaringsdeskundige in de forensische psychiatrie dan is er een grote kans dat wij, Toon Walravens en/of Frans Douw, jou kennen (http://toonwalravens.nl/toon-walravens/ http://toonwalravens.nl/frans-douw/ ).

Wat wij gemerkt hebben is, dat bij ervaringsdeskundigen in de FP specifieke vragen en uitdagingen spelen. Een forensische kliniek is voor iedereen die daarbij betrokken is nu eenmaal een heel complexe omgeving. Alleen al omdat de beveiliging, controle en het behandelen van pathologie hand in hand moeten gaan met het aanspreken op talenten en het geven van vertrouwen, ruimte, eigen regie en verantwoordelijkheid. 
Als forensisch ervaringsdeskundige weet je hoe het is om in een gevangenis te verblijven en/of opgenomen te zijn en te herstellen, juist dat helpt om je werk goed te doen. Maar het vraagt ook om voortdurend onderhoud, reflectie en werken met je eigen fases van herstel.
De vragen die nu op ons pad komen pakken we nu op in individuele gesprekken en coaching. Wij denken echter dat het goed zou zijn om daarnaast een intervisie-aanbod te doen met een groep ervaringsdeskundigen. 

Eerst willen we peilen of je daar behoefte aan hebt. Als je denkt dat dit een goed plan is en je mee zou willen doen, vragen we je om naar Toon of mij te reageren. Kan via een PB in linkedin of op Facebook of met een mailtje: frans.douw1@gmail.com of toonwalra@toonwalravens.nl
We zijn super-benieuwd naar de reacties!
Toon en Frans

De Bergbeklimmer

De bergbeklimmer

Een ervaringsdeskundige is een persoon die een unieke ervaring heeft over een onderwerp en daar zelf een diepe verbintenis mee heeft. Deze ervaring kan gaan over de hoogste berg die een bergbeklimmer ooit beklommen heeft. De bergbeklimmer vertelde over de extreme kou, de ijle lucht, de twijfels, de paniek en angst die hij tegenkwam. Angsten die hem de gedachte brachten om te stoppen en om te keren. Maar toch ging hij door omdat hij zo graag de top wilde bereiken, en hij bereikte de top. Een ervaring is altijd persoonlijk en dient op een begrijpelijk manier onder woorden gebracht te worden, om het anderen te doen laten ervaren, voelen en zien wat het betekende. De bergbeklimmer vertelde hoe hij de kou bedwongen had, dat zijn tanden klapperden en hij het maar niet warm kon krijgen, en wat hij had ondernomen om niet te bevriezen. Over zijn angsten en paniek, iedere avond als het donker werd keerden deze terug. Een bijna niet te dragen last. Hij vertelde dat hij zelfs bang werd van het donker omdat de angsten en paniek dan weer kwamen. Hij realiseerde zich plots dat hij zijn eigen angsten aan het creëren was en waar deze vandaan kwamen, dit nam de onrust enigszins weg. Hij vertelde over de momenten dat hij de kracht niet meer kon vinden en wilde stoppen, op die momenten besloot hij alleen nog maar omhoog te kijken en niet meer naar beneden.

 

De bergbeklimmer maakt ons als het ware deelgenoot van zijn klimpartij naar de top. Op de vraag wanneer hij de volgende berg zou beklimmen antwoordde de bergbeklimmer dat hij gestopt was en besloten had om jonge talentvolle klimmers te gaan begeleiden. Hij wilde hen vertellen wat hij had meegemaakt en voorbereiden op de zaken die zij eventueel tegen konden komen tijdens het bergbeklimmen. Hij wilde delen wat dit met hem deed. Dat bepaalde gevoelens en gedachten op eenzame hoogte niet vreemd zijn. Ik weet zij de ervaren beklimmer dat iedereen op zijn eigen manier een berg beklimt en dit op zijn unieke wijze ervaart of ondergaat. En dat de keuze om door te gaan of te stoppen bij jezelf ligt, het is jou klimpartij en keuzes. Hij eindige zijn verhaal, dat niet alleen de top van de berg een unieke ervaring was maar vooral de weg er naar toe. Hij had dit aan den lijve ondergaan, daar kennis van genomen en een manier gevonden om dit op een deskundige wijze over te dragen aan andere bergbeklimmers. Deze mochten daar als zij wilden hun voordeel mee doen.

 

Zo beklimt elke ervaringsdeskundige zijn eigen berg. Kent zijn eigen geschiedenis met hindernissen en successen. Hij of zij weet welke hordes genomen zijn om te komen waar hij of zij heden ten dagen staat.

 

 

 

 

2008 I Uit de presentatie zo gek is ervaringsdeskundigheid niet I Toon Walravens I

Texas, March 2017

First day in Texas again. Still the same state and city, but different because I am travelling with Karen. We rent a car and we try to get used to the very complicated screen of the GPS and the differences in driving over here. Smaller lights and traffic signs, overwhelming amount of advertising boards. We bump with our front wheel over a stone ledge (O jee) and circle until we find the beautiful house we are staying in, in one of the suburbs. Shopping in a big mall where people and buildings look like we are in poor Africa. We enter a Chinese restaurant over there and turn around immediately because of the penetrating smell of sewer. And we decide to eat burger and fries in a depressing fast-food-joint. This is America to, land of the great!
And Karin and me talk a lot. Basically about life and also the central theme in our work and visiting Texas: recovery! When I hit the sac I am awake for 36 hours………..

A wonderful seafood-Gumbo, a nice walk and a motor-bike-ride on a warm sunny day in March. The girl at Starbucks smiles when she hears my name and says:”my dads name is Frank”. I put my creditcard in the wrong opening of the parking meter: gone! We wait for more then an hour on the terrace of a Mexican hamburger-joint and then the owner of the parking parking-lot arrives, opens the meter and gives my card back. “This happens all the time: the instructions on the machine are not clear at all”. “So I am not that stupid after all”, I ask. “Not at all sir!” And do you you know how real love sounds? Going to a relationship-course just after your marriage because you do not want to do wrong, a lips-reading-course because your lady is almost deaf and a dancing-class. I am talking about my friend David Collingsworth and his bride Dee Dee! Saturday Weddingday
And today was a wonderful day.

Today I visited Death-row again. It was great to see Tee again. It is incredible to experience how smart, strong-minded and spiritual this man is. A real inspiring friend. We talked a lot about perpetrators, victims, prosecutors and helpers: A brother of Tee was killed by violence and his sister and her daughter shot to death in their houses. Tee performed beautiful poems and the four hours seem to disappear in two minutes.
This trip is a logistic challenge. I have at least two appointments a day, until the day we leave, and the distance between the locations is huge. We have to get up very early to make it possible to get to the wedding in time tomorrow and to be able to get to the airport on Monday. Karen drives to the prisons and Uber will cover the rest of the visits.
The light in my bedroom is broke so I sit in the dark. My creditcard did not work in the restaurant this afternoon. I will experience if that had something to do with their machine or that RABO-bank blocked it for security-reasons on this friday- night!
Now I am going to call Uber to bring me to the Prison Show. Really looking forward to co-host the show tonight!!!! 🙂

Sunday-morning. Early.

Every visit to Texas is totally different. Not only because I am half a year older then the last time, but also because I do different things with different people. Travelling with Karin is a special experience. We share a whole house together and have close and intense contact. She is in the middle of an intensive proces of exploring “unknown territory” . For her it is literally a matter of life and death in which she decided several years ago to bravely choose for “life”. The most impressing part for me is the way she deals with the theme of “love” in relationships with perpetrators and victims. In her personal life and history, her work. I can hardly think of a more controversial subject and I only know a few people who were heavily victimised in the past and openly explore and share this. My first reflection was: “How can a victim talk about love for her/his perpetrator, even when its a member of the family or especially when it is a family-member?”. Let me say this: Karin’s brave queeste inspires me and helps me to explore this very relevant dimension in the process of recovery and return for everybody involved.

And how great was it to attend the wedding of former incarcerated and recovered friend David with the love of his life Dee Dee. I cannot agree more with the minister who said: “this is a story of redemption”.
And my visit to my dear friend Nanon Mckewn Williams was inspiring and full of positive energy again. So many things to share, so much going on in both our lives. He has an irreversible life-sentence but I have a serious hope he will be released soon. I choose not to share all the things we shared. Nanon creates an amazing balance in a complex and literary dangerous situation. I do not want to disturb this unless I think it will help him.
We will leave for Ramsey again in an hour or so: looking forward to talk for 4 hours with my friend and also having a Vietnamese dinner with my wonderful friend Gloria Rubac tonight!

Monday-afternoon, airport George W. Bush

It was a wonderful 4.5 hours special visit yesterday with Nanon and I had a wonderful Vietnamese dinner with Gloria.

This morning at 5.30 we left for Death-row where I met my friend Tee. Lets put it this way: it was heartwarming and inspiring to meet people that I learned to love. We made a lot of plans about a lot of things which I will not share over here. It is all about passing positive energy through and trying to contribute to make things a bit better for everybody involved in the proces of Recovery and Return.
I found out that the things I write on the social media are read by people of the Texas prison department, including wardens, survivors and family of victims of the friends I meet. The contacts with all those people are positive until now and promising. But it is a delicate proces and there are a lot of opposite interests and views: I want to connect, not to separate. Respect people and not give them trouble.

And I will be back soon: there is a lot going on over here and a lot to contribute for me. I also learned a few things. In the first place: it was a fantastic opportunity to travel with Karin and be the live-spectator of her journey towards recovery. And I sometimes played my own role in it, together with others like Erick, T., Nanon, Ron and Isa. A transparant and very emotional proces.
And I learned that the next time I need to make my schedule less busy and prepare and organise things differently. For example: logistics and transport. In the end everything worked out fine, but I noticed that I am not 35 years old anymore and some of the aspects costed a lot of energy. I’ll spare you the details……

“Van Weerstand naar Bereidwilligheid” door Toon Walravens.

Toon, vele anderen en ik zijn voortdurend in gesprek  en steeds in ontwikkeling. Zo leren we elke keer preciezer en tegelijk breder kijken naar de belemmeringen voor ons en anderen om te leven als degene die we ten diepste zijn. Zoals angst, vooroordelen en stigma’s.  

Hoe werkt dat bij mensen die uitsluiten en uitgesloten worden.?

Toon schrijft daar af en toe wat over op. Het is me een eer en genoegen om mee te mogen doen aan dit leerproces, geïnspireerd te worden en de resultaten in mijn eigen leven en werk mee te nemen.

Van weerstand naar bereidwilligheid!

Graag zou ik een lans willen breken voor het verspreiden van positief nieuws over personen met verward gedrag om tegenwicht te bieden aan de negatieve beeldvorming en zo het gevoel van onveiligheid effectief te bestrijden. We hebben het namelijk wel over mensen!!

Er verschijnt in de publiciteit een dagelijkse hoeveelheid beeldvorming rondom verwarde personen gekoppeld aan psychiatrische aandoening. De aandacht voor het negatieve is groter dan wij aannemen. Publiciteit op het veroorzaken van geweldincidenten, criminaliteit, overlast of andere ontwrichting en de koppeling mensen met psychiatrische problemen leid dit tot een vertekening van de realiteit. De impact van dit nieuws wordt versterkt door de betekenis en gevoelens van onveiligheid die wij als maatschappij in het dagelijks leven hieraan geven.

Het onveiligheidsgevoel zal voor een groot deel ook verklaard kunnen worden uit de hoeveelheid aan publiciteit en het aantal uren die wij mensen aan krant, sociale media en nieuwsuitzendingen besteden. De heftige terreurdaden in Europa, onopgeloste criminaliteit, aangiften die niet afgehandeld worden, deze werken als een katalysator die de maatschappelijke onveiligheidsgevoelens voeden.

Het schuilende gevaar is dat we met allen het overdadige negatieve beeld rondom verwarde personen als enige echte waarheid gaan betitelen. Op deze wijze nemen we als maatschappij ook een rol van slachtofferschap op ons. Kijk eens wat ons aangedaan word. Bij maatschappelijk slachtofferschap hoort een primair gevoel van onveiligheid, bezorgdheid, ongerustheid wat uiteindelijk leidt tot uitsluiting of afstoten van groepen of individuen.

Wat in de maatschappij tot de verbeelding spreekt blijft indruk maken. Vooral als het mensen betreft. Mensen die door verwarring of onhandelbaar gedrag volgens de maatschappij niet meer binnen de normen en waarde in onze samenleving passen. De maatschappij kan niet zo snel situaties, personen of dingen loslaten die in onze hersenen niet in hokjes of kaders te plaatsen zijn. Alles wat onbegrip, onwetendheid of onbekendheid in zich meedraagt zal onze gevoelens in beweging zetten. Wanneer we onze positieve emoties, gevoelens van nabijheid en aantrekking “verliezen“ naar mensen met verward of ontwrichtend gedrag; dan zal de maatschappij daar ook negatieve belevingen of herinneringen aan gaan onttrekken. Als negatieve beelden eenmaal diep in het hart beklonken liggen, gaan die niet zo maar weg, deze verdwijnen niet in een handomdraai en laten zich niet zo gemakkelijk wegvagen. Juist dit zet ons als maatschappij op een achterstand.

Een gevoel van onveiligheid of angst maakt dat mensen liever opgeven dan toegeven dat ze niet weten wat ze moeten doen of zeggen. Dit telt voor alle mensen, wel of geen verward gedrag. Laten we vooral aandacht hebben en houden de aankomende jaren voor het bestrijden van dit onveiligheidsgevoel. Met dit gedachtegoed is de kans groter dat alle partijen binnen de maatschappij gemakkelijker stappen gaan nemen. Door ook positieve beelden met “wat wel goed gaat” naar buiten te brengen kunnen we bredere gevoelens oproepen. Negatieve beeldvorming, stigma en onveiligheidsgevoelens doorbrekend!! Mensen hebben namelijk het vermogen om soorten gevoelens van onbegrip, onwetendheid of onbekendheid om te zetten naar positieve intimiteit, zorg, en liefdevolle ondersteuning.

Om onveiligheidsgevoelens en weerstand weg te buigen naar bereidwilligheid moeten we juist realiteit en positieve verhalen bundelen. Verhalen die de gehele waarheid omvatten rondom personen met verward of ontwrichtend gedrag.

Ik wil ook niet alléén de nadruk leggen op de media. Het is begrijpelijk dat we bang en onrustig worden van wat er met en door verwarde personen gebeurt. Ze gedragen zich “vreemd”, wij mensen weten niet (goed) hoe er mee om te gaan, juist het geweld valt op en wordt (helaas) gemeld in de media.

Ik wil meer de nadruk leggen op voorlichting en het bevorderen van openheid en begrip. Door personen om wie het gaat zelf aan het woord te laten komen, of hen die een “persoon met/in verwarring” geweest zijn. Familie en vrienden het woord geven en herstelprocessen in beeld brengen. Om zo duidelijk te maken dat de samenhang in de samenleving “te” vaak weg is en groepen of individuen dan snel “op afstand” worden gezet. Laten we echter niet vergeten dat het onze kinderen, ouders, opa’s en oma’s, vrienden, buren en collega ’s zijn die een psychiatrische aandoening ondergaan of levensontwrichtingen meemaken of hebben meegemaakt! Niet iedereen in verwarring is gewelddadig.

Daarom is juist het omgaan en ondersteunen van en met medelanders met verwarring of ontwrichtend gedrag iets wat zo dicht mogelijk bij de mensen in huis, in hun straat, wijk of plaats moet worden georganiseerd! Herstel is iets dat je zelf moet doen, maar dat hoeft of kan niemand in zijn eentje! Goede zorg, aandacht, liefdevolle bejegening/ positieve houding/ oprechte attitude hoeft geen enkel mens te verdienen, dat geef je elkaar! Daarmee zeg ik niet dat we de professionaliteit maar los moeten laten. Sta echter meer stil bij zelfhulp en peersupport, de informele lijn, Herstelplaatsen, zelfregiecentra. Levenservaringen zijn grote leermeesters, maak daar gebruik van.

Laten we ook waken voor de grote politieke en financiële belangen die gemeenten, politie, GGZ, MO, verslavingszorg en andere besturen hebben m.b.t. tekorten in budgetten. De neiging ontstaat om de problemen rond verwarde personen enorm op te blazen. Als ik de rol van de media noem dan wil ik dit als ervaringsdeskundige ook niet ongenoemd laten! Zonder de problemen die er daadwerkelijk zijn te bagatelliseren of te idealiseren kunnen we met alle partijen een productievere samenwerking aangaan rondom personen met welke ondersteuningsbehoefte dan ook.

Zoals een ervaringsdeskundige college al zei: Een grote groep personen kampt met tijdelijke levensverwarring, terwijl er inderdaad een groep is die psychische verwarring ondergaat. Laten we ons óók hier bewust van blijven!

Alleen kwetsbare of niet kwetsbare mensen bestaan niet. Wel kwetsbare en minder kwetsbare mensen. Niemand krijgt garanties hoe de dag van morgen eruit zal zien. Als we het vanuit dat licht bekijken behoren we allemaal tot de kwetsbare mensen!

 

Graag wil ik de volgende mensen bedanken voor het meelezen en reacties.

Karel Oei: voormalig Professor UV Tilburg (forensische zorg)

Frans Douw: Bestuurder Herstel & Terugkeer

Dave van Veen: ervaringsdeskundige met ervaring m.b.t. verward/ ontwrichtend gedrag

Lütfiye Karatas: Multi Systeem Therapeut & Multiculturele diversiteit

Joke van der Meulen: Familieperspectief

 

Met vriendelijke groet

Toon Walravens

Going home!

People are actually very nice in Texas. I met friendly and helpful cops, intelligent and sensitive homeless people, very warm and friendly prison guards and a lot of other nice people. Let alone the precious friends I met in and outside the prison.

A lot of people are pretty bad informed about what is going on in the juridical system, brainwashed as they are by the crime-addicted media and right-wing politicians. But I also met a lot of people in the streets, uber-drivers, waiters and others who hear why I came to Texas and spontaneously shake my hand and say: “Great. Something has to change over here”.

I have the feeling that the “man in the street” is forced into a situation with other people in which it is almost impossible to live in solidarity and equality with other “groups”. Social divided groups, racial groups, economically divided groups. And I cannot help seeing an image of the happy few laughing at all these poor people being divided, fearing and fighting each other and forgetting who suppresses and manipulates them all in the first place Blacks stab blacks, inmates fight inmates, the poor steel from the poor and the lower middle class extradites and excludes everybody they consider “different”. And when you’re black and do not wear a suit you are guilty and when you actually did something wrong you’re an enemy of the state and you find yourself in the company of Al Qaida.

During this short visit I met a lot of nice people believing in rules, control and punishment.

When I go through the security-check I have to empty my pockets. A lady warns me that I’ll get in trouble when my pockets are not empty. But I wear these hiking-trousers with all these pockets and I forget a few coins in a back pocket. They take me apart, order me around and I am heavily visited by a guy who goes over my whole body including at least three times my crotch. He makes me wait for a while. Then he stands in front of me, looks me straight in the eyes and says: ”the next time……etc. etc.” I stayed very calm and said: “I understand sir, that I have to be punished for having these coins in my pocket?” “I see you got the point sir, have a nice flight!”

But when I go back to pick up the luggage-band I cannot find one of my two laptops. Look everywhere and try to get in contact the officers. “I need you to stand over there”. “I need you to wait until I have time for you” “How do I know that you tell the truth having two laptops?” “step aside and wait sir!” “I need you to go past the tables and stand in that corner over there and stay there.”

I finally got my laptop back and was just in time for boarding. I had already drawn the conclusion that some other traveller put it in his bag. But twhile I was punished, another officer piled all the plastic boxes on top of each other and did not see there was a laptop on the bottom of oone of them.

 

Over here I experience at least three tendencies, which occur in the streets, working places, prisons and everywhere else:

  1. The tendency to try to “control” people and to influence their behavior by a breathtaking amount of rules and regulations.
  2. Being very serious about these rules: when you do not follow them you are in big trouble and the consequences are tough and often felt on the long run.
  3. In general: fear amongst people and not trusting each other. More specific: intrinsic impotence to give people a second chance and trust them again when they have done wrong in the past.

 

But how do people learn and grow? How do they recover from a bad childhood? How do they forgive themselves and others? How do you become a loving adult when you only had bad examples? How do you deal with pathology?   I think that “telling people what to do and what not to do” and bringing recovery back to “just follow the rules and everything will be all right” is not enough and will even work against recovery and a change of life.

“Ignorance of the law is not an excuse or a defense” Vonetta writes in her book..  And that is very true. Because everybody, how crazy and how criminal and violent he is, knows that he is supposed not to use any violence, be respectful towards people, not to steel etc.. Everybody I met in 40 years of prison-work knows that. So that’s not the problem. The challenge is: how to live by it and how to overcome all those destructive events and mechanisms in your life. And support others to overcome them.

It was a great trip with a lot of follow-up-activities and I will be back in Texas, for sure! Thanks my dear friends: hang in there, you hear!!!